|
Thomas
Merton
|
 |
|
Mistrz
Eckhart
|
 |
|
Duchowość
|
 |
|
Szukającym
drogi
|
 |
|
Księga
gości
|
 |
|
Linki
polecane
|
 |
Zrozumienie samego siebie, tego kim człowiek w
istocie jest, dokonujące się w doświadczeniu zenistycznym, prowadzi do
otwarcia się na tę prawdę, że to Bóg jest centrum człowieka. Poznanie
samego siebie jest w gruncie rzeczy poznaniem Boga, będącego najgłębszą
Prawdą o mnie samym. Bynajmniej nie jest to wynikiem naturalnej refleksji
filozoficznej. Poznanie owej prawdy zawdzięczamy Bogu, który jest najwyższą
i jedyną Prawdą, udzielającą się w Kościele Chrystusowym, obejmującym
wszystkich ludzi dobrego serca i wiernych głosowi sumienia: chrześcijan,
buddystów zen,
wyznawców innych religii
Merton podkreślał, że zainteresowanie buddyzmem zen nie musi wcale oznaczać
akceptacji jego założeń doktrynalnych. Niektóre buddyjskie prawdy są nie
do pogodzenia z myślą chrześcijańską (na przykład prawo reinkarnacji),
dlatego dialog ekumeniczny, na obecnym etapie niemożliwy, jest ciągle
sprawą przyszłości.
 |
 |
|
|
ewangelicznemu powołaniu
Buddyzm zen, będący najpierw duchowością, a dopiero później teologią, może być przypomnieniem dla chrześcijan, że istotą ich wiary nie jest tylko rozumowa akceptacja doktryny i dogmatów, lecz przede wszystkim przeżycie niewyrażalnego doświadczenia spotkania "twarzą w twarz" z Bogiem. Buddyjskie, religijnie neutralne techniki medytacyjne, które wcześniej wypracowali ludzie o wielkiej kulturze duchowej - mogą służyć chrześcijanom jako przykład do zdynamizowania własnej praktyki i religijnej ascezy.
Te dwie religie, które na gruncie doktrynalnym są tak różne, na gruncie praktycznego życia są sobie podobne. Uczą tolerancji i szacunku dla wszystkich istot, są zaangażowane społecznie, a miłość bliźniego jest jedną z ich naczelnych wartości. Merton, przez przykład swego życia udowodnił, że twórcze przenikanie tych systemów religijnych jest bardzo owocne dla kultury, a na płaszczyźnie duchowej służy doskonaleniu i wzmocnieniu korzeni własnej tradycji.
 |
|
|
|
|
Dla chrześcijańskiego Zachodu
impuls buddyjski może nie tylko wnieść właściwą mu spontaniczność doświadczania
rzeczywistości i ponowne odkrycie egzystencji człowieka zintegrowanej
z siłami natury, ale też może przyczynić się do głębszego zwracania uwagi
na wartość własnej mistyki.
Dla buddyjskiego Wschodu chrześcijaństwo przynosi ostrzeżenie przed zbytnim
zaufaniem tylko do przyrodzonych, własnych mocy duchowych oraz wskazuje
potrzebę filozoficznego określenia natury człowieka i wszechświata. Zaś
obie te religie wezwane są do tego, aby na gruncie swoich duchowych możliwości
tak oddziaływać na świadomość ludzi, aby mogli oni przeciwstawić się niebezpieczeństwom
współczesnej cywilizacji.
Na podstawie mertonowskiej wizji dialogu można wskazać jako dalsze zagadnienia
do podjęcia następujące tematy: porównanie języka buddyjskich koanów z
językiem paradoksalnych powiedzeń ewangelicznych, monastyczne podstawy
dialogu między katolikami a buddystami, potwierdzanie przez buddyjskich
mistrzów zen przeżycia doświadczenia zenistycznego u katolików.
Niezwykle owocne byłoby też przebadanie dialogu chrześcijan z buddystami
zen na gruncie teologicznym i filozoficznym (takie próby są ostatnio przez
polskich religioznawców podejmowane).
 |
|
|
|