|
Ze
światem na ty
 |
 |
| |
| Przez
życie poznajemy Boga o tyle, o ile uświadamiamy sobie, że On
zna nas na wylot |
|
Thomas Merton zaliczany jest do kategorii tych wielkich
ludzi naszych czasów, których wpływ i znaczenie jest obecnie nie mniejsze,
niż za ich życia.
William Johnston zalicza Mertona w poczet duchowych "gigantów"
i umieszcza go obok Gandhiego, Martina Lutera Kinga i Daga Hammarskjolda
- ludzi, którzy wciąż przemawiają swym mistycznym życiem, włączonym w służbę
człowiekowi. Trapista wymieniany jest pośród innych jeszcze nauczycieli
dzisiejszego świata, cieszących się wielkim autorytetem moralnym - Jana
XXIII, Atenagorasa, Schweitzera i Maritaina. Każdy z tych wymienionych mężów
odegrał znaczącą rolę w kształtowaniu współczesnej wrażliwości etycznej,
każdy na swój sposób był posłańcem prawdy,
piękna i dobra
Merton pozostaje wciąż jednym z największych myślicieli i pisarzy XX wieku.
Zygmunt Ławrynowicz napisał o nim: "Bezkompromisowa odwaga w formułowaniu
sądów, gniew sprawiedliwy, sarkazm, ironia i poczucie humoru, umiejętność
demaskowania pseudocnoty i wszelkich pseudowartości - wszystko to składa
się na wielkie i bogate dzieło, które Mertonowi wyznacza wysoką rangę w
literaturze zaangażowanej współczesnego świata". Mnich z klasztoru
w Gethsemani zyskał sobie wiele określeń, którymi nazywają go ludzie chcący
poznać i zrozumieć jego osobę i duchowe dziedzictwo. Nazywa się go "symbolem
duchowych możliwości naszego świata", "prorokiem naszych czasów",
"reformatorem Kościoła", "samotnym poszukiwaczem Prawdy",
"współczesnym mistykiem i mędrcem".
 |
 |
| Thomas
Merton jako wykładowca, w otoczeniu franciszkańskich studentów
w Cambridge |
|
|
W Polsce
Merton nadal pozostaje najbardziej znany jako autor książek autobiograficznych
i dzieł poświęconych pogłębionej duchowości chrześcijańskiej. Tematyka,
jaką podejmował on w tych książkach doskonale przedstawia go jako człowieka
i chrześcijanina. We wczesnym okresie swego życia monastycznego Merton
wypracował praktykę życia kontemplacyjnego, będącego wyrazem w pełni rozwiniętego,
dojrzałego życia chrześcijańskiego.
Dla Mnicha z Gethsemani "świętość polegała na doskonałym zjednoczeniu
naszego umysłu i naszej woli z Bogiem". Każdy chrześcijanin jest
wezwany do osiągnięcia zjednoczenia z Bogiem w Chrystusie na drodze świętości,
która jest zwieńczeniem życia duchowego. Do pełni tego życia zbliżają
człowieka dwa etapy. Pierwszy - to doświadczenie samego siebie oraz własnej
bezsilności i opuszczenia. Drugi etap - polega na "doświadczeniu
Boga, którego miłosierdzie daje nam zbawienie w Chrystusie: "miłosierdzie
otoczone miłosierdziem w miłosierdziu". Ojciec Ludwik (takie było
zakonne imię Thomasa Mertona) był przekonany, że dla każdego chrześcijanina
Bóg powinien być żywą i osobistą realnością. Pełne, zintegrowane życie
chrześcijańskie polega najpierw na transformacji świadomości człowieka,
a później na doświadczeniu jedności z Bogiem. To zjednoczenie z Bogiem
dokonuje się w klimacie wolności wpisanej w każdą ludzką naturę. Wolność
ta polega na "zdolności kochania czegoś i kogoś poza nami samymi
nie z egoistycznych pobudek, lecz dla tego czegoś lub kogoś samego".
Miłość była dla Mertona tą cechą, która całej rzeczywistości nadawała
sens i prawdziwy wymiar. W Notatkach o miłości O. Ludwik napisał: "Jesteśmy
stworzeni na obraz i podobieństwo Boże, a Bóg jest miłością - stąd zjednoczenie
z Bogiem, którego nieustannie szukamy, musi być w ostatecznym rachunku
kwestią miłości".
 |
|
 |
|