Eckhart nie był wyposażony w taki umysł, który marnuje czas trzęsąc się nad każdym przecinkiem.

o. THOMAS MERTON OCSO
Mistrz Eckhart może mieć swoje słabe strony, ale mimo to jestem zachwycony nim. Podoba mi się zwięzłość i ciętość jego kazań, jego umiejętność przenikania wprost w samo serce życia wewnętrznego, rozbudzona iskra, twórcze i wybawiające Słowo, Bóg urodzony w nas.

To wielki człowiek obalony przez gromadkę małych ludzi, którym zdawało się, że w ten sposób potrafią go zniszczyć: którzy wyobrażali sobie, że uda im się zawlec go do Awinionu i tam zdyskredytować ostatecznie. I rzeczywiście został zrujnowany, poniósłszy śmierć w dwudziestu ośmiu twierdzeniach, które bez wątpienia istnieją gdzieś w nim, ale w których nie ma ani śladu jego radości, energii, swobody. One nie były "jego" w tym znaczeniu, że stanowiły coś, co nie leżało w jego intencjach. Ale można było wykazać, że pokrywały się ze słowami, które wypowiedział. I sądzę, że należy te rzeczy mieć na uwadze. Eckhart nie był wyposażony w taki umysł, który marnuje czas trzęsąc się nad każdym przecinkiem: ufał, że ludzie rozpoznają wartość w tym, co się objawiło jego oczom, albowiem przyniosło ze sobą owoce radości i wesela. I na tym polegała dla niego istota rzeczy. Ale innym nie o to chodziło. Troszczyli się o to, co te słowa mogą znaczyć dla kogoś, komu obcy był szczególny rodzaj doświadczenia religijnego u Eckharta.

Pierwszym krokiem w identyfikacji "herezji" jest odmowa identyfikacji z subiektywną intuicją i doświadczeniem "heretyka" oraz rozważanie jego słów wyłącznie w sferze bezosobowej, gdzie nie istnieje dialog - gdzie możliwość dialogu neguje się a priori.

Dziś spora część nauk mistyków nadreńskich jest przez uczonych interpretowana na nowo w sensie całkowicie ortodoksyjnym.