Kazanie wygłoszone w kolońskim klasztorze cysterek, Mariengarten
Kazanie XXII

Ave, gratia plena (Luc. 1,28)

Słowa świętej Ewangelii, które przytoczyłem po łacinie, znaczą: "Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą!" Duch Święty zstąpi z wysoka, z najwyższego Tronu i przyjdzie do Ciebie ze światła Ojca Przewiecznego (Łk 1,35; Jk 1,17; Mdr 18,15).

W tych słowach zawarta jest potrójna nauka. Po pierwsze: uniżenie natury anielskiej. Po drugie: anioł nie czuł się godny nazwać Maryi po imieniu. Po trzecie: mówił on nie tylko do Niej, lecz do wielkiego tłumu, do każdej duszy sprawiedliwej, która pragnie Boga.

Powiadam wam: gdyby Maryja nie zrodziła Boga najpierw duchowo, On nigdy by się z Niej nie narodził według ciała. Jakaś kobieta powiedziała do Pana: "Błogosławione ciało, które Cię nosiło". A On na to: "Nie tylko ciało, które Mnie nosiło, jest błogosławione. Błogosławieni ci wszyscy, którzy słuchają słowa Bożego i je zachowują" (Łk 11,27-28). Bóg wyżej ceni duchowe rodzenie się z każdej dziewicy, to jest z każdej duszy sprawiedliwej, niż cielesne narodzenie z Maryi.

Należy przez to rozumieć, że mamy być tym jedynym Synem, którego przed wiekami zrodził Ojciec. Kiedy rodził wszystkie stworzenia, zrodził i mnie. I wyszedłem z Niego wraz z nimi, a mimo to pozostałem wewnątrz, w Ojcu.

Tak samo jak słowo, które teraz wypowiadam: rodzi się we mnie, następnie zatrzymuję się przy wyobrażeniu, potem zaś wypowiadam je, a wy wszyscy je słyszycie. Mimo to naprawdę pozostaje ono we mnie. Tak też i ja

pozostałem w Ojcu

W Nim są prawzory wszystkich stworzeń. To oto drewno w Nim ma duchowy prawzór. Ma on naturę umysłową - więcej nawet: jest czystym umysłem.

Największym dobrem, jakiego Bóg kiedykolwiek udzielił ludziom, było stanie się człowiekiem. Opowiem wam zdarzenie, które stanowić tu może dobrą ilustrację.

Był pewien bogaty mąż i pewna bogata kobieta. Kobiecie zdarzył się nieszczęśliwy wypadek, w którym straciła oko. Bardzo ją to przygnębiło. Przyszedł do niej wtedy ten człowiek i powiedział: "Kobieto, dlaczego jesteś tak przygnębiona? Nie smuć się z powodu utraty oka!" Na to ona: "Panie, to nie utrata oka mnie gnębi, smucę się, dlatego że pewnie będziesz mnie teraz mniej kochał". Wtedy on zawołał: "Kobieto, kocham cię!" Niedługo potem on sam wykłuł sobie oko, przyszedł do niej i powiedział: "Żebyś uwierzyła, że cię kocham, upodobniłem się do ciebie; ja również mam teraz tylko jedno oko". Tak samo jest z człowiekiem. Trudno mu było wprost uwierzyć, że Bóg tak bardzo go kocha, dopóki On sam wreszcie nie "wykłuł sobie oka", przyjmując ludzką naturę. Takie jest znaczenie słów: "stał się ciałem" (J 1,14). Maryja zapytała: "Jakże się to stanie?" Na to anioł: "Duch Święty zstąpi na Ciebie z wysoka, z najwyższego Tronu, od Ojca światłości" (Łk l, 34-35; Mdr 18,15; Jk 1,17).

In principio (J 1,1). "Dziecię się nam narodziło, Syn został nam dany" (Iz 9,6) - Dziecię według niskości natury, Syn według przedwiecznego Bóstwa. Mistrzowie powiadają: wszystkie stworzenia zmierzają w swym działaniu do rodzenia, chcą się upodobnić do Ojca. Inny mistrz mówi: każda przyczyna sprawcza działa dla swego ostatecznego celu, by znaleźć w nim pokój i spoczynek. Pewien mistrz mówi: wszystkie stworzenia działają zgodnie z ich pierwotną czystością i najwyższą doskonałością. Ogień jako taki nie zapala, jest on tak czysty i szlachetny, że nie zapala; czyni to raczej jego natura. Ona to przelewa w twarde drewno naturę i jasność ognia, odpowiadającą jego najwyższej doskonałości. Tak samo postąpił Bóg. Stworzył duszę zgodnie ze swą najwyższą doskonałością i przelał w nią całą swą jasność w jej pierwszej czystości, zachowując mimo to odrębność.

1 2 3