Materializm ma rację, materia bowiem istnieje. Myli się, gdy twierdzi, że istnieje tylko materia, ale przecież materia to poczciwe, Boże stworzenie.

Czy opowiadanie baśni albo czytanie książek takich jak "Harry Potter", pełnych czarów, zaklęć i magii jest formą kultywowania New Age?

Problem jest gdzie indziej. Zauważono, że bardzo niebezpieczną tendencją jest fakt, iż rodzice przestają opowiadać dzieciom bajki, tylko włączają telewizor albo wideo. Jest niesłychanie ważne, by dziecko uczyło się słuchać albo czytać, bo to uczy je koncentracji i wyrabia wyobraźnię. Robienie z Baby-Jagi New Age'owej czarownicy jest oczywistą bzdurą. Nie wpadajmy w przesadę, w nonsens... Bajki są bardzo piękną rzeczą i każda wielka kultura je wypracowała. Również chrześcijaństwo ma swoje bajki, jak na przykład opowieści apokryficzne. Uzupełniają one swoją wyobraźnią opowieści ewangeliczne. Są cudowne, wspaniałe i niesłychanie przybliżają ważne treści ludziom.

Magia jest zafałszowaniem religii polegającym na tym, że człowiek nie jest poddany Bogu, ale stara się wykorzystać siły sakralne dla swoich korzyści. W New Age występuje bardzo groźny element magii. Jeżeli bajka będzie szkoleniem ludzi w sztuce panowania nad tajemnymi, sakralnymi siłami w celu podporządkowania ich sobie, to zaczyna być niebezpieczna. Nie dajmy się jednak zwariować. Bajka czy ekologia są sprawami normalnymi i koniecznymi dla funkcjonowania ludzkiej kultury i ludzkiego życia.

Gdy mówimy o New Age, warto zauważyć, że w niektórych środowiskach chrześcijańskich pojawiła się alergia na rzeczywistości dalekowschodnie, które utożsamia się z bożkami czy nawet wpływem złego ducha.

Trzeba tu zrobić rozróżnienie. Czym innym są rozmaite ugrupowania czy może nawet sekty, które przyjmują koloryt dalekowschodni, a czym innym autentyczne tradycje religijne Wschodu, które mają swoją duchowość, świadomość niedoli na tym świecie i obiecują zbawienie. Jeżeli Papież list na 1 stycznia, czyli na Dzień Modlitw o Pokój, poświęcił dialogowi między kulturami, to na Watykanie mają świadomość, że wiek XXI będzie wiekiem dialogu z Azją, która jest wielkim wyzwaniem ewangelizacyjnym. Co innego pomoc ubogim w Afryce, a co innego ewangelizacja w Indiach, gdzie jest wielka kultura duchowa. Nie jest rzeczą prostą prowadzić dialog, nie popadając w łatwe pomieszania, jak to czynił de Mello.

Czytałem pod tym kątem teksty Thomasa Mertona, któremu zarzucano, że szedł w kierunku Azji. Tylko że on miał bardzo wielką świadomość, iż dialog musi być spokojny i odpowiedzialny. Po pierwsze, powinny go prowadzić wyspecjalizowane grupy, na przykład zakony, dlatego proponował rozmowy między mnichami chrześcijańskimi a buddyjskimi. Twierdził, że to będzie ogromne wyzwanie dla chrześcijaństwa i kultury zachodniej. Tak naprawdę, to z czym my przyjdziemy do takiego dialogu, z naszą zlaicyzowaną kulturą europejską? Do buddystów z Freudem? Z psychoanalizą? Ludzie kompetentni twierdzą, że spotkanie będzie wymagało od chrześcijan odnalezienia swoich autentycznych korzeni: mistycznych i metafizycznych.

Natomiast reagowanie alergiczne, że to, co dalekowschodnie, jest zaraz New Age'owskie, jest bez sensu. Nie mieszajmy New Age, gadżetu kultury masowej przełomu tysiącleci, z wielką i bardzo poważną kulturą duchową.

1 2 3 4 5 6 7