Św. Dominik wysyłał braci po dwóch, by głosili Ewangelię...

Musicie wstępować do Zakonu z pragnieniem w sercu, ale pragnieniem za czym? Czy to dlatego, że ostatnio odkryłeś Ewangelię i masz zamiar z każdym się nią podzielić? Czy to dlatego, że spotkałeś dominikanina, którego podziwiasz i pragniesz naśladować? Czy to dlatego, że chcesz uciec od świata i jego trudności, od bólu tworzenia relacji międzyludzkich? Czy może dlatego, że zawsze chciałeś być księdzem, lecz czujesz, że potrzebujesz wspólnoty? Czy też dlatego, że poszukujesz sensu życia i chcesz go odkryć z nami? Kogo szukasz? Czego poszukujesz?

Nie możemy odpowiedzieć za Ciebie na to pytanie, ale możemy być z Tobą i pomóc Ci odnaleźć uczciwą odpowiedź, kiedy z tym problemem staniesz twarzą w twarz.

W trakcie dominikańskiego życia, na to pytanie można różnie odpowiadać w różnych chwilach. To, co nas przyprowadziło do Zakonu, może nie być przyczyną pozostania w nim. Kiedy ja wstępowałem do Zakonu zostałem przede wszystkim pociągnięty pragnieniem zrozumienia mojej wiary. Motto Zakonu, Veritas, pociągało mnie. Miałem wątpliwości, czy kiedykolwiek będę miał odwagę wygłosić kazanie.

Później pozostałem, ponieważ ta potrzeba mocno mnie pochwyciła.

	...w każdym dostępnym miejscu...

Czasami sami możemy nie do końca wiedzieć dlaczego tu wciąż jesteśmy i za czym tęsknimy. Możemy trzymać się tylko nikłego odczucia, że to jest miejsce, gdzie zostaliśmy wezwani. Większość z nas pozostaje, ponieważ tak jak Maria Magdalena w ogrodzie, szukamy Pana. Powołanie jest historią pragnienia, głodu. Zostajemy, ponieważ jesteśmy pochwyceni przez miłość, a nie przez obietnicę osobistego spełnienia się czy kariery. Eckhart mówi:

"Miłość przypomina haczyk wędkarza. Wędkarz nie może złapać ryby dopóki nie połknie ona haczyka. Ten, kto wisi na haczyku, jest pochwycony tak szybko, że jego ręce i nogi, usta i oczy oraz serce, wszystko to w tej osobie przynależy do Boga.

Wypatrujcie haczyka, tego błogosławieństwa pochwycenia, bo im bardziej jesteście pochwyceni, tym bardziej jesteście wolni.

...na wszelkie możliwe sposoby.

"Jezus rzekł do niej: Mario! A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: Rabbuni, to znaczy: Nauczycielu".

Musimy utracić Chrystusa, jeśli chcemy odnaleść Go znowu, zadziwiająco żywego i nieoczekiwanie bliskiego. Musimy pozwolić mu odejść, być daleko, musimy opłakiwać Jego nieobecność, abysmy mogli odkryć Go bliżej siebie, bliżej niż kiedykolwiek moglibyśmy to sobie wyobrazić. Jeśli nie przejdziemy przez to doświadczenie, to pozostaniemy w dziecinnej i niedojrzałej relacji z Bogiem. Poczucie zdezorientowania, takie jak Marii w ogrodzie, która nie wiedziała co się dzieje, przynależy do naszej formacji. W przeciwnym razie nigdy nie zadziwiłaby nas ta nowa intymność ze zmartwychwstałym Panem. I musi się tak dziać raz za razem, gdy wędkarz skraca żyłkę holując nas do brzegu.

Z życia nowicjatu...

O. Józef Puciłowski, Wikariusz Węgier, o. Maciej Zięba, Prowincjał, O. Maciej Biskup, Magister Nowicjatu.

O. Tomasz Nowak, Submagister Nowicjatu

O. Michał Adamski, Submagister Nowicjatu		O. Cezary Jenta, dyrektor Ośrodka Informacji o Sektach w Poznaniu, duszpasterz małżeństw niesakramentalnych.

O. Paweł Krupa, członek Commisio Leonine, przebywający we Francji i O. Maciej Biskup

O. Julian Rózycki, misjonarz z Japonii

O. Paweł Janociński, misjonarz z Japonii		O. Stanisław Dobecki, O. Tomasz Kwiecień, Przeor Konwentu w Poznaniu, O. Maciej Zięba, Prowincjał

O. Jarosław Głodek, dyrektor Wydawnictwa "W drodze".		O. Jan Góra, duszpasterz akademicki, organizator spotkań nad jeziorem Lednickim

O. Marek Pieńkowski dyrektor biura ESPACES, zajmującego się kontaktami z Unią Europejską		Krystyna Feldman - od lat zaprzyjaźniona z poznańskimi dominikanami. W nowicjacie uczyła nas w jaki sposób czytać, aby być zrozumianym