W domu muszę być bardzo grzeczny - wtedy rodzice są zadowoleni ze mnie: "Jeżeli nie będziesz zachowywał się przyzwoicie, nie możesz od nas niczego oczekiwać!"

W szkole muszę być dobrym uczniem - wtedy zyskam uznanie nauczyciela: "Jeżeli nie wykażesz się postępami nie będzie z ciebie wielkiej pociechy!"

W grupie muszę potwierdzać, że we wszystkim uczestniczę - wtedy inni mnie lubią: "Jeżeli psujesz zabawę, możesz zaraz pójść gdzie indziej!"

W zrzeszeniu sportowym muszę pokazać, że coś potrafię - wtedy przyjęty jestem w pełni: "Jeżeli jesteś zbyt słaby, nie nadajesz się!"

Tak to jest u większości ludzi - najpierw chcą wiedzieć, czy zasłużyłem także na ich uznanie - w przeciwnym razie pozostawią mnie na zewnątrz. Jeżeli niczego nie osiągnę, także jestem nic nie wart.

Czasami mam już naprawdę dosyć, by musieć stale udowadniać, że jestem coś wart. Chciałbym być uznawany i kochany - tak po prostu, taki jakim jestem, także bez wielkich osiągnięć - także jako "niewydarzony".

Bóg zgadza się na mnie, kiedy jestem zniechęcony, kiedy jestem nieszczęśliwy. Bóg zgadza się na mnie, kiedy jestem nieszczęśliwy, niezadowolony, kiedy czuję się samotny. Bóg zgadza się na mnie, kiedy mam zły humor. Bóg zgadza się na mnie, kiedy odmawiam.