Wszystko co Mi daje Ojciec do mnie przyjdzie, a tego, który do Mnie przychodzi precz nie odrzucę (J 6, 37)

ŁUKASZ, uczeń Jezusa:

Jezus gardził obłudnikami. Gniew Jego był jak burza, i smagał ich. A głos Jego rozlegał się w ich uszach jak grom. Bali się i unikali Go.

W tej trwodze przed Nim zapragnęli Jego śmierci; i działali jak krety, w mroku ziemi podkopując się pod każdy Jego krok; ale On nie wpadł w ich sidła. Śmiał się z nich, bowiem dobrze wiedział, iż nie można naigrawać się z ducha, ani się on da złapać w potrzask.

Trzymał On jakby zwierciadło w swej dłoni i widział w nim gnuśnych i próżniaków, powolnych i chromych, i tych, którzy się potykają i padają przy drodze ku szczytom. I miał dla nich wszystkich litość. Chciałby ich nawet podnieść ku Sobie i gotów był podźwignąć brzemię ich życia, ach, chciałby nawet wołać by słabość ich wsparła się o Jego siłę.

Kłamca, złodziej, zabójca nie zasługiwali w Jego oczach na całkowite potępienie, ale uderzał potępieniem bezwzględnym w obłudników, którzy twarz okrywają maską, a dłoń rękawicą.

Człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, Pan natomiast patrzy w serce (1 Sm 16, 7)

Nieraz rozmyślałem nad tym sercem, co jest otwarte dla wszystkich, którzy przychodzą z pustyń i ugorów w jego świątynię, i każdego ogarnia schronieniem, a przecie dla obłudnika pozostaje zamknięte, zawsze.

Pewnego dnia gdyśmy odpoczywali z Nim w ogrodzie, wśród granatów, odezwałem się doń: "Przebaczasz i pocieszasz grzesznika i wszystkich słabych i ułomnych, tylko dla obłudników nie masz przebaczenia".

A On odrzekł:

,,Dobrześ wybrał słowa nazywając grzesznika słabym i ułomnym. Istotnie wybaczam im słabość ich ciała, a ułomność duszy. Bowiem błędy ich i upadki zostały im wraz z dziedzictwem przekazane przez praojców, lub też narzucone im przez chciwość bliźnich, ale nie mogę ścierpieć obłudnika, gdyż to właśnie on kładzie jarzmo na prostodusznych i uległych.

Słabi, których nazywacie grzesznikami, są jak nie opierzone pisklęta co wypadły z gniazda, obłudnik zaś jest jako sęp co siedzi na skale czyhając na śmierć ofiary, która ma się stać jego łupem. Słabi i bezsilni to ludzie zbłąkani wśród pustyni. Ale obłudnik nie jest bynajmniej człowiekiem zabłąkanym, zna on dobrze drogę, a przecie śmieje się szyderczo w tej przestrzeni pomiędzy piaskami a wichrem. Toteż, nie przyjmuję go".

Tak oto mówił nasz Mistrz; a ja nie rozumiałem. Ale teraz rozumiem. Tedy obłudnicy całego kraju schwytali Go i osądzili. l uważali się za usprawiedliwionych. Przytaczali prawo Mojżeszowe w Wielkiej Radzie jako ważkie przeciw Niemu świadectwo. I oni, co sami łamią prawo o każdym poranku, i łamią je znów o zachodzie, właśnie oni wydali Go na śmierć.

WANDA SMOTKOWSKA (tłumaczka)

Khail Gibran: ur. 1883 r. w libańskiej wiosce jako katolik w ubogim domu wieśniaków. Na przekór podziwianemu w pewnym okresie Nietzchemu głosił wszechwładzę miłości, stając się praktycznie prorokiem dobroci i miłosierdzia. Cierpienie uważał za nieodłączne od miłości, lecz cierpienie było dominantą jego życia. W swoich opowiadaniach "Jezus syn człowieczy" zawarł swoją ufność w wiecznie żywą obecność Jezusa, który jest z nami dziś, jak był po Zmartwychwstaniu z Apostołami i kołacze do każdego serca, które chce by Go przyjąć żywego. Cierpiąc straszliwie z powodu ukrytej gruźlicy i raka wątroby Gibran umiera w 1931 w Nowym Jorku. Zwłoki jego przewiezione zostały do Libany i pochowane w starym kościółku w Beszarre. Gdy Bóg cisnął mnie jak kamień w to przedziwne jezioro, zakłóciłem powierzchnię jego w niezliczone kręgi, lecz gdym dosięgnął głębi stałem się cichy.